ลอยกระทงผ่านไปแล้ว บล็อกก็ไม่ได้อัพเลย

วันนี้เลยมาอัพบล็อกหน่อย ว่างไหมเหรอ ก็ไม่นะ หาเวลามาอัพได้ แต่ไม่ค่อยทำ

เคยรู้สึกผิดไหม เวลาหนังสือไม่อ่าน การบ้านก็เมิน แต่มานั่งทำอะไรลอยไปลอยมาหน้าคอม

คือ คิดว่า ถ้าแกไม่อ่านหนังสือ แกช่วยอยู่เฉยๆได้ไหม ถ้าคิดจะขยับก็เปิดหนังสือดีกว่าไหม

อืมมม แล้วทำอะไรน่ะเหรอ นอนบ้าง ออกเที่ยวบ้าง ถ้าอยู่ในห้องเห็นหนังสือแล้วรู้สึกไม่ดี

เหอะๆๆ โรคจิตชะมัด (แกว่าใครวะ)

 

ช่วงนี้แล็ปก็เยอะ ชอบทำนะ อยากเอามาอัพบล็อกด้วย แต่กล้องไม่เอื้ออำนวย

อีกอย่างนึงเวลาทำแล็ปมันต้องแข่งกับเวลา ถ่ายรูปไม่ทัน

กลุ่มนึงมีหลายคนอยู่นะ แต่ยุ่งอะ วิ่งไปวิ่งมา หัวฟู (ทำเวลาด้วย จะได้กลับเร็วๆ หุหุ)

 

ชาวบ้านเค้าเพิ่งเปิดเทอมได้ไม่นาน ชั้นจะสอบเทอมสองอีกละ(เรียนสามเทอมจ้า)

นั่นแหละ สอบก็บ่อย เกรดก็ออกถี่กว่าชาวบ้านเค้า เขาจะงอกอยู่แล้ว(ถึกหยั่งกะบัฟฟ์)

แต่อย่างน้อย เราได้เรียนอะไรที่เรารัก มีความสุขออก

อีกอย่าง สอบเสร็จจะได้กลับบ้าน กลับบ้านนนนน คิดถึงบ้านนนนนน

ไปเที่ยวศาลเจ้า ไปงานวันวิญญาณ ไปเที่ยวปีใหม่ โหยยย ไฮโซววววว

อยู่ที่บ้าน สบายกาย สบายใจ ว่าไหม มันรู้สึกว่าเราอายุน้อยลงซักนิดนึงอะนะ

กลับไปอยู่ในบ้านตัวเอง อยู่กับพ่อแม่ แทนที่จะต้องดิ้นรนด้วยตัวเอง

อยู่ที่นี่ต้องซื้อข้าวเอง ซักผ้า ถ่ายเอกสาร ทำงานกลุ่ม อ่านหนังสือ ส่งงาน

ว่าไปเราก็เป็นผู้ใหญ่ขึ้นเยอะเลยเนาะ แต่พอกลับบ้านที่ไร

ข้าวก็ไม่ต้องทำเอง อยากกินอะไรก็บอกแม่ ดูโทรทัศน์กับครอบครัว

ตีแบตกับน้อง เล่นกับแมวที่บ้าน หยุดพักเรื่องอ่านหนังสือเรียน

แม้จะต้องซักผ้า รีดผ้า ทำงานบ้านเองอยู่บ้าง แต่ก็เหมือนกลับไปอยู่ม.ปลายอีกครั้งนึง

 

ว่าไปก็คิดถึงเพื่อนเก่า สมัยม.ปลายน่ะมีสีสันมากเลยล่ะ

อยู่ที่บ้าน เช้าพ่อมาส่งที่โรงเรียน เข้าห้องลอกการบ้าน เม้าท์กระจายกับเพื่อน

ม.หกไม่เรียนเท่าไหร่ เที่ยงแล้วเดินออกไปกินข้าวข้างนอก

กินข้าวเสร็จมานอนแผ่ในห้อง เล่นอ่านการ์ตูน ล้อมวงแจกการ์ด(555)

พวกเพื่อนๆผู้ชายก็นะ เล่นบอล (รอบเช้า รอบเที่ยงและรอบเย็น) เล่นกันได้ทั้งวันจริงๆ

ถ้าเป็นแมนยูลิเวอร์พูลนะ เล่นกันแบบนี้คนซื้อตั๋วมาดูจนชัวร์

ช่วงไฮไฟต์ฮิตด้วย โอ้โห ถ่ายรูปกันเยอะมาก แอ๊บกันสุดฤทธิ์

ยิ่งๆใกล้จบอะ ถ่ายรูปกันกระจาย โหย คิดถึงมากกกก

 ทำไมชีวิตมหาลัยไม่มีแบบนั้นบ้าง ต่อไปในชีวิตทำงาน ก็คงยิ่งกว่าสินะ

 

นี่เราขึ้นเรือออกทะเลไปตั้งแต่เมื่อไหร่วะเนี่ย

พอดีกว่า มาระบายเพราะว่ามีหลายเรื่องวุ่นวายในใจ ตอนนี้ชีวิตมันขาดสีสัน

มีแต่คนใส่หน้ากากเข้าหากัน เพื่อน รุ่นพี่ รุ่นน้อง อะไรก็ไม่ดีซักอย่าง

เซ็ง เบื่อ เครียด ต้องดิ้นรน พูดตรงๆเลย เหนื่อย อยากพักมากๆ

ตอนนี้ที่พึ่งได้สิ่งเดียวคือความรัก คิดถึงก็โทรหาพ่อ แม่ น้อง และคนที่ไม่ได้พูดถึงอีกเยอะ

อีกไม่นาน อดทนไว้ก่อน เดี๋ยวเราก็จะมีความสุข แค่ตอนนี้ยังไม่ชิน เท่านั้นเอง....